Η εικόνα που επικρατεί στο Νοσοκομείο δεν είναι τυχαία, ούτε προσωρινή δυσκολία, είναι συνειδητή πολιτική επιλογή. Είναι αποτέλεσμα μιας πολιτικής που αντιμετωπίζει τη δημόσια υγεία ως δαπάνη προς περικοπή και όχι ως καθολικό κοινωνικό δικαίωμα. Η κυβέρνηση και το Υπουργείο Υγείας μιλούν για ψηφιακό μετασχηματισμό, ενώ στην πράξη υλοποιούν τη συστηματική αποδυνάμωση του δημόσιου συστήματος υγείας.
Η ραχοκοκαλιά του Νοσοκομείου έσπασε, η Παθολογική Κλινική λειτουργεί πλέον χωρίς παθολόγο. Η κάλυψη επιχειρείται από έναν ιατρό ΜΕΘ που εξαντλείται καλύπτοντας πολλαπλές ανάγκες και από έναν στρατιωτικό ιατρό σε ρόλο πυροσβέστη. Η βασικότερη κλινική του Νοσοκομείου έχει υποστεί πλήρη διάλυση. Η λειτουργία της στηρίζεται σε λύσεις ανάγκης, επικίνδυνες τόσο για τους ασθενείς όσο και για τους εργαζόμενους. Αυτό δεν είναι αναδιοργάνωση. Είναι συνειδητή αποδόμηση.
Το Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ) λειτουργεί χωρίς ειδικευμένους ιατρούς επειγόντων. Αγροτικοί ιατροί και ιατροί αλλων ειδικοτήτων(ιατροδικαστής,φυσίατρος,αναισθησιολόγος)καλούνται να διαχειριστούν κρίσιμα περιστατικά, επωμιζόμενοι ευθύνες που ξεπερνούν τα όρια της θέσης και της εκπαίδευσής τους. Η πλασματική ευελιξία σημαίνει στην πράξη μετακύλιση ευθυνών προς τα κάτω, διαρκή εντατικοποίηση της εργασίας και έκθεση προσωπικού και ασθενών σε αυξημένο κίνδυνο.
Την ώρα που το Νοσοκομείο αιμορραγεί από έλλειψη προσωπικού, εγκαινιάζονται έξυπνα συστήματα αναμονής και προβάλλονται ψηφιακές εφαρμογές ως δείγμα προόδου. Δεν υπάρχει κατάλληλος χώρος για τους διοικητικούς υπαλλήλους, που ο Διοικητής προτείνει να στοιβαχτούν στον ήδη περιορισμένο χώρο εργασίας των νοσηλευτών, σε συνθήκες ακατάλληλες για εργασία, που δυσχεραίνουν τη δουλειά όλων, προκειμένου να λειτουργήσει το εκσυγχρονισμένο ΤΕΠ. Ο χώρος αναμονής για τους ασθενείς είναι επίσης ανεπαρκής. Κατά τα άλλα, ο ασθενής μπορεί να βλέπει στην οθόνη τον αριθμό προτεραιότητάς του. Αυτό που δεν φαίνεται όμως είναι ότι πίσω από την οθόνη λείπει το βασικό: ο γιατρός.
Η υποχρηματοδότηση, η άρνηση μόνιμων προσλήψεων και η λογική κόστους–οφέλους δεν είναι ουδέτερες επιλογές. Αποτελούν στρατηγική που μετατρέπει τα δημόσια νοσοκομεία σε δομές ελάχιστης λειτουργίας, ανοίγοντας τον δρόμο για περαιτέρω ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση. Η ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να μετριέται με δημοσιονομικούς δείκτες. Ένα Νοσοκομείο χωρίς παθολόγους, αλλά και άλλες ειδικότητες δεν είναι υπό αναβάθμιση. Είναι υπό διάλυση.
Καμία ψηφιακή εφαρμογή δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη μόνιμη, επαρκή στελέχωση. Καμία επικοινωνιακή διαχείριση δεν μπορεί να κρύψει την πραγματικότητα. Η υγεία είναι κοινωνικό δικαίωμα και κοινωνική ανάγκη, όχι πεδίο λογιστικής διαχείρισης και πολιτικής βιτρίνας.»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου