Θεώρησα καλώς την εμφάνισή της όχι μόνο για να παρουσιάσω τον γράφοντα τότε αθλητή – πρωταθλητή αλλά τον φίλαθλο κόσμο της Σάμου που παρευρίσκετο για να τιμήσει τους αθλητές – δρομείς. Μία ένδειξη χαρακτηριστικού του Ελληνικού Γένους από τα βάθη της προ Χριστού ιστορίας μέχρι των ημερών μας.
Η ομάδα του Λυκούργου ενώ μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο. Σημαιοφόρος Πέτρος Φιλιππάκης. Εγώ πρώτος στην αριστερή μεριά. |
Επίσης, επί ευκαιρία, να εκφράσω ένα ευχαριστώ σε δύο πρόσωπα εκείνης της εποχής. Στον αείμνηστο και άοκνο γυμναστή του «Πυθαγορείου» Γυμνασίου – Λυκείου Ευάγγελο Ελληνικάκη, που διέκρινε ότι ήμουν και δρομέας, πέραν του ότι ήμουν και σφαιροβόλος, και τον αείμνηστο καλλιτέχνη φωτογράφο Τένη Αμοριανό που απαθανάτισε αυτή την πολυπληθή στιγμή που τιμά τον Σαμιακό κόσμο και επιβεβαιώνει εκείνο που πιστεύω.
Δηλαδή, οι φωτογράφοι εκείνης της εποχής θα αποδειχθούν και οι αναμφίβολοι ιστορικοί.
Ενώ τερματίζω πρώτος στα 3.000 μέτρα με δεύτερο αθλητή τον αθλητή της Σ.Μ.Υ. Πριν 15 λεπτά είχα κερδίσει τα 800 m με διαφορετικούς αθλητές. Από τους μαθητικούς αγώνες - Ιούλιος 1966. |
Αθλητικοί αγώνες πριν 60 χρόνια
Η πρόσφατη διοργάνωση του 9ου Ημιμαραθωνίου, που με την επωνυμία «Πυθαγόρας ο Σάμιος» διεξήχθη την Κυριακή, 3 Μαΐου, όπου συμμετείχε η Σαμιακή αθλητική νεολαία κι όχι μόνο, και παρευρέθηκαν η Ολυμπιονίκης Κατερίνα Θάνου και η πρωταθλήτρια Μαρία Πολύζου, μου έφερε στο νου τους αθλητικούς αγώνες που διεξήχθησαν πριν 60 χρόνια (15.5.1966) στο μακρινό ξεχασμένο 1966. Και τότε οι αθλητικοί αγώνες ήταν ημερομηνίες ξεχωριστές για τον Σαμιακό αθλητικό κόσμο και την Σαμιακή κοινωνία. Ήταν μία ένδειξη ότι ο αθλητισμός συμβαδίζει με τον ελληνισμό, που έχει ως στόχο την ειρήνη και βασίζεται στην ευγενή άμιλλα και προσπαθεί για ένα έπαινο. Τότε για ένα κότινο (στεφάνι από κλαδί Ελιάς) και σήμερα πάλι η συνέχιση του Ελληνισμού για ένα κότινο, για ένα μετάλλιο ή ένα χάρτινο δίπλωμα. Ευτυχώς στο νησί μας εκείνα τα χρόνια ο κότινος ήταν υποχρεωτικός. Σήμερα απ' ό,τι βλέπω σε μεγάλους αθλητές, ευρωπαϊκής και παγκόσμιας κλάσης, προσφέρουν αντί για κότινο μία ανθοδέσμη ή ένα άζωο ζωάκι. Δυστυχώς αλλοιωθήκαμε ή μεταλλαχτήκαμε κι αυτό είναι άσχημο σημάδι.
Όλοι οι αθλητές του «Πυθαγορείου» Λυκείου. Όλοι μας ευχαριστημένοι. |
Μαζί με τους συμμαθητές μου. Εκ δεξιών μου ο Κώστας Καραμηνάς, που είχε κερδίσει το αγώνισμα άλμα εις μήκος και εξ αριστερών μου ο Πέτρος Καλομοίρης, που είχε κερδίσει το αγώνισμα των 400 μέτρων |
Μετά το τέλος των εκδηλώσεων, υποστολή της ελληνικής σημαίας με την συμπαραστάτρια Ευτυχία Γιατίλη. Ας θυμηθούμε και τους φωτογράφους Τένη Αμοριανό και Νίκο Νόου. |
Τέλος, γιατί πιστεύω ότι ο κάθε εργαζόμενος πρέπει να αμείβεται ποικιλοτρόπως, γράφω και τούτο. Ένας τότε νεαρός μαθητής και φίλαθλος, εντυπωσιασμένος από τους αθλητικούς αγώνες των συνομήλικών του, αξιοποίησε το ποιητικό του χάρισμα και έγραψε το εμπνευσμένο ποίημα για να θυμόμαστε εκείνους τους αθλητικούς αγώνες. Ήταν ο μετέπειτα Ιατρός και Νομάρχης Μανώλης Κάρλας. Ας θυμηθούμε το ποιητικό έργο του τότε συμμαθητή μας.
(Γύμνασμα τρίτο)
15-5-1966
Της Σάμου της μάνας τα νιάτα λαμπρά
τους ήλιους της άμιλλας στους ώμους σηκώνουν
σ’ αγώνες μπροστάρηδες ως μπαίνουν ξανά
που μόνο τους άξιους κι ευθείς στεφανώνουν.
Στ’ ακόντιο, στον δρόμο, στο δίσκο, αγνοί,
στο άλμα, στη σφαίρα, στο λιθάρι,
με θάρρος και ελπίδα, στον όρκο πιστοί,
γι’ αλήθεια, για ομορφιά και για χάρη.
Αδέλφια, περηφάνιας νέα γενιά
με την άγια κι αμάραντη ρώμη
με παλμό το στεφάνι σ’ αγώνες ζητά
για ν’ ανοίξουν του δίκιου οι δρόμοι.
Του Ανακρέοντα η λύρα ας ψάλλει γλυκά
πως του Αιγή η πατρίδα μ’ αγώνες
μ’ ανθρωπιά, με ειρήνη... δοξαστικά,
θα πορεύεται ορθή στους αιώνες.
Μανώλης Ν. Κάρλας
Μαθητής στο Λύκειο Μαραθοκάμπου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου