Για τον Παναγιώτη Μαργαρώνη

Παναγιώτης Μαργαρώνης

«Φως από το Φως πλασμένοι Αιώνια, οι Άνθρωποι θα ταξιδεύουν στον κύκλο του φωτός, γιατί μας πρόσφεραν αγάπη στη Γη, τη χώρα του Πυρός». Με αυτούς τους «δανεικούς» εσώψυχους στίχους, επέλεξα να σε αποχαιρετήσω αγαπημένε και αδελφικέ φίλε Παναγιώτη για το ταξίδι σου στην αιωνιότητα. Προβληματίστηκα -λόγω της ιδιαίτερης και ξεχωριστής φιλίας-, αν έπρεπε να σου γράψω επικήδειο λόγο. 

Έπεισα όμως τον εαυτό μου ότι πρόκειται για επικήδειο έπαινο και όχι επικήδειο λόγο, διότι έτσι σου έπρεπε, έτσι σου άξιζε. Γιατί «Αγαθοίς ανδράσιν μείζων ο κατόπιν και μετά την τελευτήν έπαινος, φθόνου ουκ επί πολύ επιζώντος» ως ο Θουκυδίδης γράφει. Γιατί, για σένα δεν χρειάζονταν να φύγεις από την ζωή για να έρθει ο έπαινος, τον είχες και εν ζωή, τώρα απλώς γίνεται μείζων.

Και είναι αλήθεια, πως δεν είναι εύκολο να πεις Αντίο, στον άνθρωπο με την ξεχωριστή προσωπικότητα, που την χαρακτήριζε, το σπάνιο ήθος, η αξιοπρέπεια, η ανθρωπιά, η αγάπη, η ευγένεια, η σεμνότητα, η εργατικότητα, η λεπτότητα και την συνόδευε το μόνιμο χαμόγελο.

Αγωνιζόσουν υποδειγματικά με εντιμότητα, αξιοπρέπεια και ασίγαστο πάθος, τόσο στον επαγγελματικό, όσο και στον επιστημονικό και κοινωνικό στίβο, υπερβαίνοντας πολλές φορές τα όρια της ανθρώπινης αντοχής

Γλυκός, μελιστάλακτος, πράος, μειλίχιος, εγκάρδιος ευθυτενής, με τον ήλιο της καρδιάς σου να φωτίζει την μορφή σου, και να λάμπουν στα μάτια σου, οι καθρέπτες της ψυχής σου.

Αγάπησες πολύ και αγωνίστηκες με όλη την δύναμή σου, για την πόλη μας το Καρλόβασι αλλά και για ολόκληρη την Σάμο, έχοντας αφήσει παντού σημάδια της επαγγελματικής και επιστημονικής σου ιδιότητας και προσφοράς.

Αγαπητέ και καρδιακέ φίλε Παναγιώτη, υπήρξες τυχερός που στη ζωή σου πορεύτηκες με σύντροφο τη Κατερίνα. Που την διέκρινε η συζυγική αγάπη και αφοσίωση καθώς και η αγωνιστική συμπόρευση μέχρι τέλους του δράματος της υγείας που ζούσες και ζούσε και αυτή. Υπήρξες τυχερός που σου έφερε στον κόσμο δύο αξιολάτρευτα και καταξιωμένα λεβεντόπαιδα. Που ήσασταν πάντα δίπλα τους και ήταν πάντα δίπλα σας.

Αγαπημένε Παναγιώτη,

Τα μεγαλύτερα εύσημα, που παίρνεις μαζί σου, δεν είναι τίτλοι ιδιαιτέρων μορφών δράσεων, που εύκολα θα μπορούσες να είχες διεκδικήσει και κερδίσει (πράγμα που το απέφυγες ηθελημένα) μα είναι η αγάπη και η εκτίμηση του πλήθους του κόσμου, που σε συνόδευσαν στην τελευταία σου επί γης πορεία.

Όλοι εμείς που σε γνωρίσαμε, είμαστε περήφανοι που υπήρξες κομμάτι της ζωής μας, που σε είχαμε υπόδειγμα συμπολίτη, πολύτιμο φίλο και συνοδοιπόρο στο ταξίδι μας για την Ιθάκη. Προνομιούχοι όσοι πορεύτηκαν πλάι σου, γιατί το πέρασμά σου από την ζωή, ήταν αέρας ποιοτικός, αέρας ζωής.

Προσωπικά κρατώ ανέγγιχτες και τις ευχάριστες και τις δύσκολες και επίπονες στιγμές που ζήσαμε μαζί, κυρίως την εποχή που ήμουν πρόεδρος στην Κοινότητα Βουρλιωτών και εσύ ξεκινούσες μαζί με τον αγαπητό Δημήτρη την εργολαβική σου πορεία στα δημόσια έργα, αλλά και μετέπειτα στην κοινωνική μας συνύπαρξη μέσα από τις πολλές εκφράσεις της, για να είναι ενιαίος ο μίτος της μνήμη σου και της θύμησής σου, μέχρι να ξανασμίξουμε. Αγαπητοί μου Κατερίνα, Ανδρέα, Κώστα, Στέφανε, με τους λοιπούς συγγενείς, συχνά πυκνά η θύμηση, συχνά πυκνά το δάκρυ, συχνά πυκνά το βλέμμα του, θα συνεχίσουν να σπρώχνουν την ζωή σας. Η εξ Ύψους Θεία παρηγορία ας απαλύνει τον αβάσταχτο πόνο σας.

Φίλε Παναγιώτη, αγαπημένε, πονάμε αλλά αισθανόμαστε υπερήφανοι για ότι υπήρξες. Σε πείσμα του θανάτου θα Ζεις και θα Ζεις για πάντα στις καρδιές μας και στις σκέψεις μας. Γιατί η ζωή των νεκρών βρίσκεται στη μνήμη των ζωντανών και πεθαίνει πραγματικά μόνο αυτός που λησμονιέται.

Το «μας λείπεις» είναι τόσο ελάχιστο όταν το λες και τόσο απέραντο όταν το νοιώθεις. Και εμείς το νοιώθουμε πραγματικά.

Μπορείς να φύγεις περήφανος και καταξιωμένος για ότι αφήνεις πίσω σου -και τα όσα πρόσφερες στην οικογένειά σου, στον τόπο και σε ολόκληρη την κοινωνία μας-. Είθε τα λόγια μου αυτά να αποβούν μυρίπνοα άνθη και εαρινά ροδοπέταλα στην μνήμη σου, αλησμόνητε και πολυαγαπημένε μου φίλε, μακαριστέ Παναγιώτη.

Ας είναι αιώνια η μνήμη σου ανάμεσά μας, η δε γη του Καρλοβασου που τόσο αγάπησες, ας σε αναπαύσει σεμνομένη που ευτύχησε να σε έχει τέκνο της. Οι ευχές και οι προσευχές όλων μας ας σε συνοδεύουν εις τα πέραν του τάφου, όπου η χαρά των Αγίων.

Καλό ταξίδι φίλε της καρδιάς μου, καλή αντάμωση.

Νίκος Σιτζίμης

Από την έντυπη έκδοση του «Σαμιακού Βήματος»